ఉద్యోగ పర్వం లొ కిష్కింధ కాండ!!

మా గొండా జీవితం లొ మరొక మరిచిపొలేని జ్ఞాపకం ఇది. చలి కాలం లొ సరదాగా ఉదయాన్నె లెచి మిత్రులు శివ ప్రసాదు, రమెష్ లతొ ఉదయం నడకకి వెళ్ళే వాళ్ళం. అలా ఊరి బయటి దాకా వెల్లి ఒక ఘంట సేపు తిరిగొచ్చె వాళ్ళం. ఉదయన్నె కటిక మంచు (కటిక చీకటి  లాగా,  అంటే దట్టమైనది అని అనుకొండి ) లొ ప్రకృతిని చూస్తూ అస్వాదిస్తూ చల్లదనాన్ని గొంతు నిండా  నింపు కుంటూ , (తరువాత జలుబు వలన నానా ఇక్కట్లు వచ్చెవనుకొండి) కబుర్లు చెప్పుకుంటూ వెడితే యెం మజా గా ఉందెదొ...

ఒక రొజు మంచు తెరల మాటున మన శివుడు ఒక అద్భుతాన్ని చూసాడు: యెమిటంటారా...

ఒక తొట... మన అంధ్రులకు ఎంతగానొ ప్రియమైన శాకం, మాయాబజార్ లొ కూడ "శాకంబరీ  దేవి వర ప్రసాదం,ఆంధ్రుల వంట.. అది లేకుండా ప్రభువులు ముద్దైనా ముట్టరు" అని అనిపించుకున్న మన గొంగూర.

అక్కడ వున్న రొజుల్లొ రమారమి సంవత్సరానికి ఒక్క సారి మాత్రమే మన అంధ్రా కేసి వచ్చె వాళ్ళం. ఇష్టం అని పచ్చళ్ళు యెంత పట్టికెల్లినా రెండు నెలల లొపే తాజా దనం పొయి అరుచి కలిగెది. తాజా గా చేసుకుందాం అంటె దొరకని స్థితి. ములక్కాడలూ అంతే, అస్సలు దొరికెవి కాదు. ఒక రొజు బజారులొ కనిపించాయి అంటె ఇహ మనవాళ్ళందరికీ చెప్పి తొలుకెళ్ళెవాళ్ళం. అవీ చాలా లేతగా 5 లెక 6 అంగుళాల  సైజులొ దొరికేవి.

ఈ తాయిలం కనిపెట్టిన శివ ప్రసాదు, వాళ్ళావిడ  తొ చెప్పేసాడు , మేము  ఒక ఖజానా ని చూసామని. ఇంకెముంది, జనాలంతా పెళ్ళాలని, వచ్చిన వాళ్ళు పిల్లలని వెంటేసుకుని ఒక ఉదయం ఆ గొంగూర చెను మీద పడ్డాము. కల్లు తాగిన కొతి వనమంతా చెరిచిందనీ... వానరులు కిష్కింధ వనం అంతా నేల మట్టం చెసినట్టుగా.. అసలె వాళ్ళు నారు కొసం పెంచినట్టున్నారు, అవి గొంగూర వ్రుక్షాలయినాయి. ఆ వ్రుక్షాలన్నీ మోడు చెసి, విరక్కొట్టి, కొసుకున్న వాళ్ళు కొసుకున్నంత తెచ్చెసుకున్నారు. దాంతొ పులుసె పెట్టుకొ, పచ్చడె చెసుకొ, పప్పె వండుకొ, ఉన్నన్నళ్ళూ వారం పది రొజుల పాటూ గొంగూర సంతర్పణ చెసుకున్నాం.

నేనుకూడాఈ వానరుల్లొ ప్రముఖుడినే  అని చెప్పటానికి  మిక్కిలి సంతొషిస్తూ, ఎండ  మావుల్లొ నీటి  చెలమ లాగ మాకు ఆ వనాన్ని తెలియ కుండా అంకితం చెసిన అజ్నాతుడికి ధన్యవాదాలు చెపుతూ...

ఇంకొ విషయమండోయి , ఈ కొతి పనికి అలవాటు పడి  కొన్ని రొజుల తరువాత వెల్లిన మాకు చుక్కెదురైంది. యెవరొ కాపలా మనిషి తిట్టినంత  పని చేయటం తొ అటుకేసి వెళ్ళటం మానుకున్నాం.

ఈ కిచ కిచలు మీకు నచ్చినట్లయితే, మీ అభిప్రాయాలు వ్యాఖ్యలలొ తెలియ చేయండి.

మీ

మల్లాది లక్ష్మణ కుమార్

ఉద్యోగపర్వం లో హిందీ వేట

రామాయణం లో పిడకల వేట లాగ,నా ఉద్యోగ పర్వం లో హిందీ వేట బాగా జరిగింది. ఇవ్విధంబెట్లనిన:

నాకు హిందీ భాషా రానేరాదు నేను ఉద్యోగం లో చేరిన కొత్తలో.  మా బ్యాంకు ఉత్తర దేశం లో కేంద్రీక్రుతమయినందువలన శిక్షణ కోసం జబల్పూర్, భువనేశ్వర్, కలకత్తా, చండీగర్ ఇత్యాదులైన ప్రదేశాలకి వెళ్ల వలసి వచ్చేది. దూర ప్రయాణాలు చేయటం అలవాటు లేని పని. ఎలాగైతేనేం, మొదటిసారి జబల్పూర్ వెళ్ళే పని పడింది 15 రోజుల శిక్షణ కోసం. అర్ధరాత్రి గంగా కావేరి రైలు పట్టుకుని మొదటి తరగతి లోకి అడుగుపెట్టాను. నా కూపే ఏదో కనుక్కోవటం తెలియకపోవటం వలన మిగిలిన వారిని నిద్ర లేపి తిట్లు తినవలసి వచ్చింది. ఒక పెద్దాయన నా అవస్థ గమనించి, నాయనా, కొత్తా ఏమిటి అని, పెట్టె తలుపు మీద వున్న అక్షరాలను గమనించి నీ సీటు చూసుకో అని నన్ను వోదార్చాడు.

తెల్లారింది, నాగపూర్ చేరాము. లేచి దంతధావనం చేసుకునేసరికి, పక్క పెట్టె లోనుంచి  (పెట్టె అనగా, కూపే అని కవి హృదయం) చక్కని సంగీతం, తబలా వాదన సన్నగా వినిపిస్తోంది. ఏమిటా అని చూద్దును కదా, హిందుస్తానీ సంగీతం ఏరులై పారుతోంది.  ఒక తమిళ జంట, ముచ్చటగా ఉన్నారు, సంగీత ప్రేమికులనుకుంట! ఒక ఉత్తర దేశపు పెద్దాయన తబలా ముందేసుకుని కూర్చుంటే, వీళ్ళు కర్నాటకాన్ని, హిందుస్తానీ ని కలగలిపి సమయాన్ని గడుపుతున్నారు. కాసేపు వాళ్ళ దగ్గరే కాలక్షేపం చేసాను. అక్కడే ఉస్తాద్ జాకీర్ హుస్సేన్, కున్నక్కుడి వైద్యనాధన్ ల "రంగులు" (colours) అనే కాసెట్ చూసాను. తరువాత కొని విని ఆనందించాను అనుకోండి. కాసేపు డైరీ (అప్పట్లో అదో వింత ప్రపంచం నాది) రాసి, వచ్చే పోయే స్టేషన్లు చూస్తూ కూర్చున్నాను. మొదటిసారి కావటం తో నాలో ఆత్రుత మొదలయింది, శిక్షణా కేంద్రానికి ఎలా వెళ్ళాలా అని, తోటి ప్రయాణీకుడిని అడిగితె, వెళ్లేసరికి రాత్రి 11 అవుతుందని , పైగా  ఆ  రోజు  హోలీ పండుగ, హడావిడిగా ఉంటుందని, తన వాహనం లో గమ్యస్థానం చేర్చాడు.

ఇక్కడ చూడండి చమత్కారం. అక్కడ వృత్తాకారం లో ఉన్న గదుల మధ్య భోజనాల బల్ల ఇతర సామాన్ లు ఉన్నాయ్. కొన్నిటి మీద "సౌచాలయ" అని రాసి ఉన్నది. మామూలుగా హిందీ లో 'సోచనా' అనగా ఆలోచించటం గదా అనుకుని అవి కార్యాలయ గదులేమో అనుకున్నాను. నాతొ పాటూ ఇద్దరు తెలుగు మేకలు (బకారాలన్నమాట) కూడా వచ్చారు. వారికీ హిందీ రాదు. ఉదయం లేచి కాలకృత్యాల కోసం వెతుకుతుంటే, అక్కడి పనివాడు నాకు ఈ 'సౌచాలయ' చూపించాడు. ఇవి తరగతి/కార్యాలయాల గదులు కదా బాబూ అంటే, నన్నొక వెర్రి చూపు చూసి, తలుపు తెరిచాడు. చూద్దును గదా పాయిఖానాలు. ఇహ చూసుకోండి! మిత్రులంతా ఈ విషయం చెప్పుకుని నేనక్కడ ఉన్నన్నాళ్ళూ ఏడిపిస్తూనే ఉన్నారు. 

ఎలా ఉన్నదంటే, వెనకటికో సహోద్యోగి, (హిందీ బాధితుడే) నాగపూరు వెళ్లి, రిక్షా మాట్లాడుకుని, వాడు మూడు వేళ్ళు చూపించి తీస్, తీస్ (చాలా సంవత్సరాల క్రితం లెండి, ఇప్పుడు ౩౦౦ అన్నట్టు) అంటే మనవాడు తీన్ ని గుర్తు తెచ్చుకుని, హుశారుగా ఎక్కేసాడు. తీరా వెళ్ళాక, విషయం అర్ధమై వాడితో హిందీ లో పోట్లాడలేక,   డబ్బులిచ్చి వదిలించుకుని, తిన్నగా నడుచుకుంటూ వెనక్కి వచ్చేసాడుట.

ఈ విష్యం ఇలా వుంటే, అక్కడ ఉన్నన్నాళ్ళూ  నా పని పోకచెక్క లా తయారయింది. వాళ్ళ భాష అర్ధం కాదు, తిరిగి చెప్దామంటే, చెప్పలేను. ఆ కార్యక్రమం ముగిసే సరికి, కొంత మటుకు హిందీ లో పండిట్ ని అయిపోయానంటే నమ్మండి. ఇక ఈ గొండా లోకి వచ్చి పడేసరికి, చాలా వరుకు వ్యవహారిక భాష పట్టుకోగలిగాను. కానీ ఇక్కడ ఇంకో చిక్కొచ్చి పడింది. ఈ భాష వేరొక యాస(భోజ్పురీ) లో వుండటం వలన, వాళ్ళు పూర్తిగా సత్తెకాలపు మనుషులవటం వలన, పాలబ్బాయి, కూరలబ్బి, పనివాళ్ళు ఏమి మాట్లాడిన ఉత్తినే వూ కొట్టి తలూపటం, అర్ధమైనట్లు నటించటం చెయ్యాల్సి వచ్చేది.  వాళ్ళెంత సత్తేకాలం వాళ్ళంటే, నాకు హిందీ రాదురా మొర్రో అంటే వీడేమిటి ఈ భారత దేశంలోనే పుట్టాడా అని వింతగా చూసేవాళ్ళు. మా మిత్రులంతా కలిసి వాళ్ళముందే సుభ్భరంగా తెలుగులో ఎల్లి మీద పిల్లి, పిల్లి మీద ఎల్లి అని చెప్పుకునేవాళ్ళం, వీళ్ళకు యెలాగూ  తెలియదుగా అని.

కొంత   మటుకూ ఇదీ విష్యం. మరికొంత మళ్ళీ గుర్తొచ్చినపుడు, వీలయినపుడు, సమయం చిక్కినపుడు...

ఉంటానండీ,

మీ

మల్లాది లక్ష్మణ కుమార్

   

తవికలు - 2

ఇంతకు ముందు చెప్పినట్టు, మిత్రులు నండూరి శివ ప్రసాదు గారు, తన మరొక తవికను ప్రచురించటానికి అంద చేసారు!

ఇది చదివే ముందు కొంచెం ముందుమాట చెప్పాలి. మన కృష్ణా, గోదావరి లాంటి తీరాంధ్ర ప్రాంతాల్లో చలికాలం అన్నది పేరుకే అని, ఒక మాదిరిగా ఉత్తరాంధ్ర లో చలి పెడుతుందని, మనకి తెలుసు.( నీ చెప్పేది ఇక్కడ ఉంటున్న ఆంధ్రుల గురించి. విదేశాలలో అయితే మంచు కురియటాలు, ఆ బాధలు వేరే ఉంటాయి. నా పాఠకుల లో  రకరకాల దేశాల వారున్నారని ఈ మధ్య గూగుల్ వారు మొదలెట్టిన పాఠకుల జాబితా వలన తెలుస్తోంది. వారందరికీ నా ధన్యవాదాలు, నా సోదిని భరిస్తున్నందుకు. ఒక విన్నపం ఏమిటంటే... దయచేసి మీ సలహాలను, వ్యాఖ్యలను, అభిప్రాయాలను వ్యాఖ్య లతో తెలియచేయండి )

కానీ, నా లాంటి (మా లాంటి) కోస్తా జీవులకి, ఉత్తర భారత దేశ చలి ఈ గోండా లోని ఉద్యోగ పర్వం వలెనే తెలిసొచ్చింది. ఆ కాలం మొదలైన నుంచీ ప్రతీ వారం ఏదో ఒక కొత్త రకం దుస్తులు, ఆ చలి తట్టుకొవటానికి కొనవలసి వచ్చింది. అందువలన మీరు ఈ క్రింది ఉదాహరించిన స్తితి ని చూసి నవ్వుకోవద్దునని మనవి.

ఇంతకీ మన శివుడు చెప్పిన అనుభవాలు ఏమంటే :

(వారి రచన యధాతధం గా ఇవ్వటం వలన కొండొకచో ఆంగ్ల పదాలు అలాగే వుంచటం జరిగింది, క్షమించండి.)

ముత్యాల మంచు ముద్దాడగా

పచ్చ పచ్చని పైరు పరవశించింది

పట్టాల శ్వట్టర్స్ కప్పుకున్న పశువులు

పొగ మంచులొనుంచి పలకరిస్తున్నాయి

సూరీడుని సూసిని సూసి సాన రోజులయ్యింది

సుక్కల్ని సూసి సాన కాలమయ్యింది

వేశవి కాలపు తీవ్రత

వర్షకాలపు ఆర్ద్రత

శీతకాలపు సాంద్రత

ఇదే మా గోండా ప్రత్యేకత!!

A BEAUTIFUL WINTER

డార్జీలింగ్ లోనో హిమాలయాల లోనో ఉండే మంచుతో తెల్లవారింది. సూర్యుడు కనపడకుండా గుడ్ మార్నింగ్ చెప్తున్నాడు. చన్నీళ్ళలో చేతులు పెడితే చురుక్కుమంటొంది. వేడి వేడి అన్నం కూడా రెండు నిముషాలలో మాయం అయిపోతొంది. అన్ని రకాల వేషదారణలో Bike మీద బయలుదేరాను. winter shirts (అంటే పాత shirts) వాడటం మొదలు పెట్టాను. (బయటికి కనపడవు కదా) . ఐదు అడుగుల ముందు ఏ ముందో కనపడటం లేదు. పట్ట పగలు కూడ Head Light కాంతి అవసరం లేదంటే Accident తధ్యం .

గోండా నుంచి తరబ్ గంజ్ కి వెళ్ళే లోపు ఏడవకుండా ఏడుపు ( మంచు కను రెప్పల మీద పడి బిందు రూపంలో రావటం) వర్షంలోకి వెళ్ల  కుండా శిరస్త్రానము, బట్టలు తడిసి పోవటం, ముత్యాల మీసం(మంచుతొ తడిసిన) Bike Speed 20km దాటక పోవటం వల్ల మేఘాలమీద కీలుగుర్రం మీద వెడుతున్న అనుభూతులు  చాల కొత్తగా ఉన్నాయి.

                        *        *        *

దీనిలో నాకు నచ్చిన ఒక ప్రయోగం, " ముత్యాల మీసం"

మంచులో తిరగగా మంచు బిందువులు మీసం పై పడి మెరుస్తుంటే ముత్యాలతో చేసిన మీసం లా ఉన్నదని మిత్రులు సెలవిచ్చారు.  బాగుంది కదూ!!

మరిక సెలవు

మీ

లక్ష్మణ కుమార్ మల్లాది

నా ఉద్యోగ పర్వం లో స్వర్ణ యుగం అంటూ ఏదైనా ఉన్నదంటే అది నేను ఉత్తర ప్రదేశ్ లో గోండా అనబడే ఉరిలో పనిచేసేప్పుడే..  మేమందరం కలిసి 8 కుటుంబాలు తెలుగు  వాళ్ళు  ఉండేవాళ్ళం. అక్కడే స్థిరపడిన రావు గారు వీళ్ళకి అదనం... అదనం అంటే వినోదానికి కూడా అదనం అని. వృత్తి  రీత్యా ఆంగ్ల భాషా బోధకులు అయినప్పటికీ మాతో కలిసి అల్లరి చేస్తూ, మా గోలని భరిస్తూ, సాహిత్య పోషకులు కూడా అయివుండటం వలన నాకు మంచి కాలక్షేపం కలిగించిన అయన. ఆ రోజుల్లో, వారాంతపు రోజుల్లో, శలవ రోజుల్లో, అంతా కలిపి విభిన్నం గా గడిపే వాళ్ళం. చలికాలం అక్కడ గడ్డు కాలం. మన ఆంధ్రా లో వాళ్లకి చలి అంటే చిన్న స్వెట్టర్ వేసుకునే అనుభవమే కాని,మేము వెళ్ళిన మొదటి సంవత్సరం అయితే ఊహించలేని అనుభూతి కలిగింది మాకు ....

ఆ జ్ఞాపకాలతోనే మిత్రుడు నండూరి శివ ప్రసాద్ ఒక చిన్న తవిక కూర్చారు, మా మిత్రుల పేర్లతో కలిపి. కొండొకచో ఆంగ్ల పదాలున్నా, పదాల వరుస కు, ప్రవాహానికి బాగున్నాయని ఉంచేశాను.

ఆ మగధీరులందరూ మీకు తెలియక పోయినా .. ఏదో కాలక్షేపానికి మరి, ఒకసారి పరికించండి..

"ఆలోచనా కడలినుంచి ఆవిర్భవించిన అమృత  కలశం"

మరపురాని గోండా ముచ్చట్లు

- - -

చిన్నారులని స్కూల్  కి పంపించి

చిన్నసైజు మీటింగ్ లో చర్చించి

బాస్ గారి భయంతొ కొందరు   

సుదూరాలను చేరువచేస్తూ కొందరు

బైక్ మీద హడావిడిగా మరికొందరు

సండే  వచ్చినా సాయంత్రం కలసినా

అందరినోట ఆలవోకగా సాగే విష్యం transfer 

అది జరిగాక మనకు మిగిలేవి Rememberences

హాస్యానికి మరోపేరు RP గారు

ఆదరణ కు ఆదిగురువు రావుగారు

రమేశ్ గారి ప్రఙ్నత తన పాజిటివ్  కూర్పు అయితె

దాసుగారి విఙ్నత తన creative  చేర్పు

శంకర్ గారి ప్రత్యేకత straight forwardness

ఠాగూర్ గారి విశిశ్టత Friendliness

Allrounder రెడ్డి  గారు

Always sucessful ఆనంద బాబు గారు  

సరదాగా ఉండే సలహాల రాములన్న

సాహిత్యాభిలాషి మన లచ్ఛన్న

వంటలలో అందె వేసిన చేతులు ఈ ఆడువారందరూ

Multipurpose exposure సంపాదించారు ఈ మగవారందరు

అందరూ అందరే అనుభవఙ్నుల సందడే

బంధాలకు అనుబంధాలకు దూరంగా ఉన్నా

స్నేహ బంధం ఆత్మీయత పంచుకున్నాం

ఆటలతో సరదాగా గడిపేసాం

మరువలేని గోండా జీవితం

                                                                                                        - నండూరి శివ ప్రసాద్

బాగుందాండీ నా ఉద్యోగ పర్వం లో ఈ తవికల వేట. మరొక చిన్న తవిక కూడా ఉన్నది, పంపమని మిత్రునికి చెప్పాను.  అందినాక అదికూడా ప్రకటిస్తాను.  అంతవరకూ సెలవా మరి !!!!!

మీ

మల్లాది లక్ష్మణ కుమార్

కుక్క కట్టేసి ఉంటుందంటారా!!!

అంటూ మెట్లు దిగుతున్న శివ ప్రసాద్  ఒక్కసారి కొయ్యబారిపోయాడు.  ముందు నడుస్తున్న రాధాకృష్ణ, వెనక మెట్ల మలుపు తిరుగుతున్నా నాదీ  అదే పరిస్థితి. ఎదురుగా సింహం లాంటి అల్సేషియన్ వరండా లోంచి బయటకు వస్తూ మమ్మల్ని చూసేసింది.

తెలుగుతనానికి దూరంగా ఉద్యోగరీత్యా ఉత్తర భారత ప్రదేశ్ లో హిందీ బతుకు బతుకుతున్న మాకు అపుడపుడూ కలిసి కాలక్షేపం చేయటం ఒక సరదా.  రాధాకృష్ణ కు బదిలీ అవటం తో వాళ్ళని కలవటానికి  వచ్చి  కబుర్లలో పడి రాత్రి 11 గంటలు అవటం గమనించలేదు.  ఆ సమయానికి ఇంటివాళ్ళు సదరు సింహాన్ని కట్టేయకుండా వదిలేస్తారని కూడా మర్చిపోయం.

ముందు రాధాకృష్ణ ఉండటం మా అదృష్టమయింది.  మెడ మీద వాటా లోకి అద్దెకు ఉంటున్న ఆయన్ని కొద్దిగా గుర్తు పట్టి, నాలుకతో పరామర్శించే ప్రయత్నంలో పడింది. శివప్రసాద్ ఏమనుకుంటున్నాడో గాని, నాకు కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి.  ఎక్కడైనా ష్.... మంటే పారిపోయే గ్రామా సింహాలు, వెనక వస్తుంటేనే భయపడి, మాటిమాటికీ వెనక్కు చూసే నాకు ఈ పరిస్థితి 'సింహ' స్వప్నమే .  పైన మెట్ల తలుపులు బిడాయించి భానుగారు, వాణి  గారు, మాయావిడ భయం గా చూస్తున్నారు. గభాల్న పైకి ఉడాయించుదా మన్న ఆలోచన వచ్చినా ' అది ఎపుడైనా వేగంగా వస్తుంటే కరిచేస్తున్దేమూ అనిపిస్తుంది' అని వాణి గారన్న మాటలు గుర్తొచ్చి ఆలోచన అదిమి కదలకుండా నిల్చుండిపోయాను.  మధ్యలో ఉన్న శివ పరిస్థితి బేరీజు వేసుకుంటూ హుస్సైన్సాగర్ బుద్ధ విగ్రహం లా నిశ్చలంగా నిలబడి ఉన్నాడు.  పరామర్శలు అందుకుంటున్న రాధాకృష్ణ కూడా భయపడుతుండటం స్పష్టం గా కనపడుతోంది.  విశాలంగా ఉన్న వరండా లోంచి ఇంటాయనను   పిలుద్దామన్నా వాళ్లకి వినిపించేలా  లేదు.  ఎవరికీ ఏంచెయ్యాలో పాలుపోవట్లేదు.  మా భయాల్లో మేముండగా, సింహం పరామర్శ లాపి , మా వంక అనుమానంగా చూసి, ఠీవిగా రెండు మెట్లెక్కింది. శివ ఇంకా రెండు మెట్ల దూరంలోనే ఉండటంతో, భాను గారిలో గాభరా మొదలయ్యింది.  రాధాకృష్ణ రెండడుగులు ముందుకు వేసే ప్రయత్నం గమనించి, మొదట్లో ఆయనపై ఉన్న అభిప్రాయం చెరిపేసుకుని, వెనక్కి తగ్గి ఆయన్ను చేరి అనుమానించటం మొదలెట్టింది సింహం.  కాసేపు ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు శివ. నిమరాలని ఎత్తిన చెయ్యి నాకుతుంటే, లోపల భయంగా ఉన్నా, చిన్నప్పట్నుంచీ దాన్ని తన గుండెల మీద పెంచిన రకం ఆనందాన్ని ముఖంలో చూపిస్తూ, ఓ వెర్రి నవ్వు నవ్వి, దానికి అనుమానం పెరగకుండా, ముఖద్వారం వైపు జరగసాగాడు రాధాకృష్ణ.

దొరికిన అవకాశం చేజార్చుకోవద్దన్న గిరీశాన్ని గుర్తు తెచ్చుకుని, వెంటనే వాడేసుకున్నాను. చప్పుడు కాకుండా చప్పున పైకొచ్చిపడి మళ్ళీ తలుపులు బిగించాను.  ఆ సందడికో, రాధాకృష్ణ ఆనందానికి తృప్తి చెందో  ఏమో, ఆయన్ను విడిచి మళ్ళీ శివ దగ్గరకు వచ్చి నాలిక చాచింది సింహం.  అంతా నిశ్శబ్దం గా ఉంది. వీధి దీపం కాంతి  సన్నగా శివ ముఖంపై అయన భయాన్ని ప్రతిఫలిమ్పచేస్తోంది.  "ఏమండీ..." అంటూ భయంగా చెయ్యి ఎత్తి నాకోసం వెనక తడిమాడు.  "ఆ ఎత్తిన చెయ్యి మెల్లగా దాని వీపుపై వేసి ప్రసన్నం చేసుకునే ప్రయత్నం చెయ్యండి"  నా గొంతు దూరంగా మేడ  మీంచి విన్పించటం తో, నేను చేసిన మిత్ర ద్రోహానికి గతుక్కుమన్నాడు.  వెంటనే ఆత్మరక్షణ ఉపాయం ఆలోచిస్తూ, "పాన్డేజీ..." అంటూ ఇంటాయాన్ని స్మరించాడు. మొదట్లో నూతినుంచి వచ్చినట్లున్నా అయన అరుపులు మెల్లగా స్టీరియో పానిక్ రూపాన్ని పొందాయి.

ఈలోగా ఈ హడావిడికి, రాధాకృష్ణ పిలుపులకి ఇంటాయన కరుణించి వచ్చి, దాని గొలుసు పట్టుకుని దూరంగా తీసుకుపోయే ప్రయత్నం లో పడ్డాడు. ఆడాల్లిద్దరూ దీర్ఘంగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. అప్పటిదాకా పడుకుని ఈ హడావిడికి  లేచి, ఇదంతా వినోదంగా చూస్తున్న శివ వాళ్ళబ్బాయి కౌశిక్ "భలే మజా వచ్చింది" అని గొల్లుమన్నాడు.

తెరిపినపడ్డ ప్రాణాలతో మేమంతా ఏడవలేక ఆ నవ్వులతో శృతి కలిపాం.

..... ఒక 5 సంవత్సరాల క్రితం మేము గొండా అనే తూర్పు ఉత్తరప్రదేశ్ లో ఉన్నప్పుడు జరిగిన సరదా సంఘటన ఇది. మేమంతా మళ్ళీ కలుసుకున్న ప్రతీసారీ గుర్తు చేసుకుని నవ్వుకుంటాము. ఆ సంఘటనకి యధా రూపమే ఇది,  మీకోసం సరదాగా........................ చదివి ఆనందించారు కదూ !!!

మీ
మల్లాది లక్ష్మణ కుమార్.